Η οξεία προστατίτιδα είναι μια φλεγμονώδης νόσος, συνήθως λοιμώδους φύσης, η οποία συνοδεύεται από οίδημα και σχηματισμό ελκών στους ιστούς του ομώνυμου οργάνου. Παλαιότερα, πίστευαν ότι επηρεάζει κυρίως ηλικιωμένους άνδρες, αλλά οι μελέτες δείχνουν ότι η παθολογία έχει γίνει αισθητά «νεότερη». Και επί του παρόντος, η προστατίτιδα εμφανίζεται σε μεσήλικες ασθενείς.
Κατά τη διάρκεια της θεραπείας, επιτρέπεται η χρήση όχι μόνο φαρμάκων, αλλά και η χρήση λαϊκών θεραπειών σε συνεννόηση με έναν ειδικό.
Αιτίες παθολογίας
Η οξεία προστατίτιδα διαγιγνώσκεται στο 30-50% των ανδρών, τις περισσότερες φορές στην πιο εργασιακή ηλικία, δηλαδή από 30 έως 50 ετών. Αυτή η φλεγμονή οδηγεί σε:
- στυτική δυσλειτουργία?
- αγονία;
- κατάθλιψη.
Ο αιτιολογικός παράγοντας της νόσου είναι κυρίως μη ειδικοί λοιμογόνοι παράγοντες. Αυτοί είναι παθογόνοι μικροοργανισμοί όπως E. coli, σταφυλόκοκκοι, στρεπτόκοκκοι κ.λπ. Αλλά μερικές φορές η οξεία προστατίτιδα προκαλείται από άλλα παθογόνα που σχετίζονται με σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα - χλαμύδια, ουρεαπλάσμωση, γονόρροια, μυκοπλάσμωση. Συχνά η αιτία είναι η ευκαιριακή μικροχλωρίδα - μύκητες Candida.
Οι κύριοι λόγοι για την ανάπτυξη της προστατίτιδας καταλήγουν στη μόλυνση, τις περισσότερες φορές μέσω της διακαναλικής οδού. Αυτό συμβαίνει μέσω των απεκκριτικών αγωγών του προστάτη αδένα. Δεδομένου ότι ανοίγουν στο τοίχωμα της οπίσθιας ουρήθρας, η ανάπτυξη προστατίτιδας επηρεάζεται από την παρουσία μιας ασθένειας όπως η ουρηθρίτιδα.
Η οξεία κυστίτιδα (φλεγμονή της ουροδόχου κύστης που προκαλείται από βακτήρια) είναι σπάνια στους άνδρες. Αλλά αν είναι, τότε σε τέτοιες περιπτώσεις υποφέρει ο προστάτης, στον οποίο εισέρχεται η παθογόνος μικροχλωρίδα. Η εισαγωγή βακτηρίων στο όργανο γίνεται πολύ πιο γρήγορα εάν υπάρχουν συνακόλουθες παθολογίες - πέτρες στην ουρήθρα, που δημιουργούν αυξημένη ενδοουρηθρική πίεση.
Μερικές φορές είναι δυνατό να αναπτυχθεί μια φλεγμονώδης διαδικασία λόγω της διείσδυσης της μόλυνσης μέσω της κυκλοφορίας του αίματος, αφού ο προστάτης τροφοδοτείται μέσω ενός ανεπτυγμένου αρτηριακού και φλεβικού δικτύου. Αυτό συμβαίνει όταν υπάρχουν εστίες χρόνιας φλεγμονής στο σώμα, αλλά δεν έχουν καμία σχέση με τον προστάτη. Οι λοιμώξεις μεταδίδονται αιματογενώς μέσω ιγμορίτιδας, αμυγδαλίτιδας, βρογχίτιδας, ακόμη και τερηδόνας.
Η παρουσία χολοκυστίτιδας (νόσος της χοληδόχου κύστης) προκαλεί επίσης την ανάπτυξη οξείας προστατίτιδας. Μερικές φορές είναι δυνατή η λεμφογενής μεταφορά μόλυνσης από τα έντερα (με πρωκτίτιδα και κολίτιδα).
Μη λοιμώδεις παράγοντες στην ανάπτυξη της προστατίτιδας είναι η παρουσία συμφόρησης στα πυελικά αγγεία, η ακανόνιστη σεξουαλική ζωή και οι διαταραχές της. Ειδικότερα, η προστατίτιδα είναι πιθανή σε άνδρες που κάνουν διακεκομμένη σεξουαλική επαφή.
Οι παράγοντες που προκαλούν την ασθένεια είναι:
- καθιστικός τρόπος ζωής?
- πεπτικές διαταραχές (κυρίως συχνή δυσκοιλιότητα).
- υποθερμία και μειωμένη ανοσία.
- κιρσοί;
- υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ.
Βασικές μορφές
Υπάρχουν τρεις μορφές της νόσου:
- Καταρροϊκός. Κυρίως οι πόροι των προστατικών αδένων φλεγμονώνονται, αλλά δεν υπάρχουν αλλαγές σε μακροεπίπεδο. Στους ίδιους τους αγωγούς παρατηρούνται διεργασίες εκφυλισμού του περιβλήματος του επιθηλίου, στο στρώμα υπάρχει ήπιο πρήξιμο, τα αγγεία είναι γεμάτα αίμα.
- Περικάρπιου. Είναι δυνατή τόσο η αντίστροφη ανάπτυξη της διαδικασίας όσο και η αύξησή της, όταν η προστατίτιδα μετατρέπεται σε ωοθυλακική μορφή και η φλεγμονώδης διαδικασία επηρεάζει ήδη τον ιστό του αδένα του προστάτη. Το όργανο αυξάνεται σε μέγεθος και γίνεται πλαδαρό. Γύρω από τους πόρους εμφανίζονται εστιακά διηθήματα.
- Παρεγχυματικός. Το πιο σοβαρό στάδιο της νόσου. Με αυτό, η φλεγμονώδης διαδικασία επηρεάζει ολόκληρο τον αδένα και σχηματίζεται ένα απόστημα. Εάν η πορεία της νόσου είναι δυσμενής, μπορεί να ανοίξει και το πύον να εισέλθει στα έντερα, την ουροδόχο κύστη και την ουρήθρα.
Συμπτώματα
Συνήθη σημάδια είναι οι διαταραχές της ούρησης, ο πόνος και οι εκδηλώσεις μέθης - αδυναμία, ναυτία, έμετος, ζάλη και άλλα δυσάρεστα φαινόμενα που προκαλούν ενόχληση.
Τα υπόλοιπα συμπτώματα της οξείας προστατίτιδας αντιστοιχούν στα στάδια ανάπτυξης της διαδικασίας:
| Σκηνή | Συμπτώματα |
|---|---|
| Καταρροϊκός | Τα πρώτα σημάδια είναι ένα αίσθημα βάρους και πόνος στο περίνεο. Εμφανίζονται δυσουρικές διαταραχές, δηλαδή διαταραχές στην ούρηση, αυξημένη συχνότητα και εμφάνιση πόνου ή τσιμπήματος κατά τη διάρκεια της διαδικασίας. Η θερμοκρασία του σώματος τις περισσότερες φορές παραμένει φυσιολογική, μερικές φορές αυξάνεται ελαφρά. Η διάγνωση σε αυτό το στάδιο περιλαμβάνει την εξέταση των εκκρίσεων του προστάτη. Μπορεί να παρουσιάσει αύξηση του αριθμού των λευκοκυττάρων, παρουσία βλεννοπυωδών νημάτων. Μια εξέταση ούρων δείχνει αύξηση των λευκοκυττάρων. Σε αυτό το στάδιο, το μασάζ του προστάτη δεν συνταγογραφείται λόγω επώδυνων αισθήσεων. Αλλά η θεραπεία με φάρμακα σάς επιτρέπει να απαλλαγείτε από την παθολογία σε 7-10 ημέρες |
| Θυλακιώδης | Τα συμπτώματα θα είναι πιο έντονα. Αυτό το στάδιο συνοδεύεται από θαμπό πόνο που εντοπίζεται στο περίνεο, αλλά μπορεί να ακτινοβολεί στον πρωκτό, το ορθό ή την οσφυϊκή περιοχή. Η ούρηση γίνεται τόσο επώδυνη που είναι δυνατή η κατακράτηση ούρων. Η πράξη της αφόδευσης είναι δύσκολη, λόγω και έντονου πόνου. Η θερμοκρασία του σώματος αυξάνεται στους 38 βαθμούς, η γενική υγεία επιδεινώνεται. Ο ασθενής βιώνει:
|
| Παρεγχυματώδης | Στην οξεία παρεγχυματική προστατίτιδα, η θερμοκρασία αυξάνεται στους 39 βαθμούς. Εμφανίζεται πυρετός ή ρίγη. Η ούρηση μπορεί να είναι συχνή, αλλά τις περισσότερες φορές είναι δύσκολη, ακόμη και να σταματήσει τελείως, αφού οι προσπάθειες εκκένωσης της κύστης συνοδεύονται από έντονο πόνο. Εμφανίζεται μετεωρισμός, η πέψη διαταράσσεται και εμφανίζεται δυσκοιλιότητα. Ο πόνος γίνεται αισθητός στο ορθό. Πηγαίνουν από τον πόνο σε σφύζει. Ένα άτομο προσπαθεί να βρει μια θέση στην οποία δεν θα αισθάνεται πόνο (τις περισσότερες φορές όταν ξαπλώνει με τραβηγμένα τα πόδια του). Στην οξεία μορφή της προστατίτιδας παρατηρείται διόγκωση και διόγκωση του αδένα του προστάτη. Μπορεί να υπάρχει έκκριση από την ουρήθρα που είναι λευκή ή κιτρινοπράσινη |
Οι συνέπειες της οξείας προστατίτιδας μπορεί να είναι σήψη (γενική δηλητηρίαση αίματος), κυστίτιδα ή πυελονεφρίτιδα. Εάν η ασθένεια εξελιχθεί με τέτοιες επιπλοκές, ο ασθενής χρειάζεται νοσηλεία. Αλλά σε ήπιες περιπτώσεις, η παθολογία μπορεί να αντιμετωπιστεί στο σπίτι.
Θεραπεία
Η θεραπεία για την οξεία προστατίτιδα πρέπει να είναι ολοκληρωμένη. Η θεραπεία περιλαμβάνει την εξάλειψη της αιτίας της νόσου, δηλαδή των παθογόνων μικροοργανισμών. Σε τέτοιες περιπτώσεις, χρησιμοποιούνται αντιβιοτικά ή συνδυασμός τους, αφού ένα φάρμακο σπάνια δίνει το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Με την έγκαιρη θεραπεία, τα συμπτώματα υποχωρούν γρήγορα, κυριολεκτικά σε λίγες μέρες. Αλλά ο γιατρός συνταγογραφεί μια πορεία τουλάχιστον 4 εβδομάδων για να καθαρίσει πλήρως το σώμα από επιβλαβή βακτήρια, να αποτρέψει τις υποτροπές και τη διαδικασία να γίνει χρόνια.
Τα αντιβιοτικά συνταγογραφούνται μόνο με βάση τα αποτελέσματα των εξετάσεων που έχουν εντοπίσει τον αιτιολογικό παράγοντα της νόσου και την αντοχή του σε ορισμένα φάρμακα. Λαμβάνονται επίσης υπόψη και άλλοι παράγοντες. Για παράδειγμα, φάρμακα από την ομάδα των αμινογλυκοσιδών και των β-λακταμών διεισδύουν ελάχιστα στον ιστό του προστάτη.
Τα αντιβιοτικά από την ομάδα των φθοριοκινολονών και των μακρολιδίων έχουν υψηλότερη διεισδυτική ικανότητα.
Αλλά όχι μόνο η ικανότητα διείσδυσης είναι σημαντική, αλλά και η ισχύς του βακτηριοκτόνου αποτελέσματος. Ως εκ τούτου, μερικές φορές συνταγογραφούνται μακρολίδες και άλλα φάρμακα. Οι μορφές απελευθέρωσης τέτοιων φαρμάκων μπορεί να είναι διαφορετικές.
Τα κεριά χρησιμοποιούνται αρκετά σπάνια. Σε σοβαρές περιπτώσεις της νόσου, ενδείκνυται η ενδοφλέβια χορήγηση αντιβιοτικών (και σε νοσοκομειακό περιβάλλον). Σε ήπιες περιπτώσεις, η θεραπεία πραγματοποιείται σε εξωτερική βάση, ο ασθενής παίρνει χάπια στο σπίτι.
Για την ανακούφιση του πόνου χρησιμοποιούνται αναλγητικά και αντιφλεγμονώδη μη στεροειδή φάρμακα. Μειώνουν τη θερμοκρασία, αλλά μερικές φορές συνταγογραφούνται πρόσθετα αντιπυρετικά. Για πιο έντονο πόνο, εφαρμόζεται βραχυχρόνια χρήση οπιούχων.
Για τη θεραπεία της οξείας προστατίτιδας, η κατανάλωση άφθονων υγρών παίζει σημαντικό ρόλο, κατά προτίμηση χυμού κράνμπερι ή αφέψημα τριανταφυλλιάς για την έκπλυση του ουροποιητικού συστήματος, τη μείωση της δηλητηρίασης και την πρόληψη της ανάπτυξης κυστίτιδας και πυελονεφρίτιδας. Χρησιμοποιούνται ήπια καθαρτικά όπως το έλαιο βαζελίνης.
Για προβλήματα με την ούρηση, μπορεί να συνταγογραφηθούν αντισπασμωδικά και άλφα-αναστολείς.
Εάν υπάρχει μυϊκός σπασμός, πάρτε μυοχαλαρωτικά.
Λαϊκές θεραπείες
Η θεραπεία της νόσου με λαϊκές θεραπείες είναι δυνατή μόνο ως πρόσθετη θεραπεία, η οποία ενισχύει την επίδραση της λήψης φαρμάκων.
Ένα δημοφιλές λαϊκό φάρμακο είναι οι σπόροι κολοκύθας. Έχει αποδειχθεί ότι περιέχουν πολύ ψευδάργυρο, ο οποίος έχει αντιφλεγμονώδη δράση. Για να λάβετε την απαιτούμενη δόση αυτής της ουσίας, αρκεί να τρώτε 30 g αποφλοιωμένων ωμών σπόρων μία φορά την ημέρα πριν από τα γεύματα.
Μπορείτε να φτιάξετε ένα μείγμα με βάση τους σπόρους κολοκύθας (όχι τηγανητούς) και το μέλι:
- Αλέστε 500 γραμμάρια καθαρών πρώτων υλών χρησιμοποιώντας μύλο κρέατος ή μπλέντερ.
- Προσθέστε ένα ποτήρι όχι πολύ υγρό μέλι.
- Ανακατεύουμε καλά σε τέτοια σύσταση ώστε το μείγμα να μπορεί να πλάθεται σε μπαλάκια στο μέγεθος ενός καρυδιού.
Το προϊόν φυλάσσεται στο ψυγείο. Πρέπει να τρώτε 1-2 από αυτές τις μπάλες την ημέρα, μισή ώρα πριν από τα γεύματα. Το φάρμακο πρέπει να μασάται καλά και να μην καταπίνεται αμέσως.